In de trein

Slechts om het spits af te bijten, Melanie zal deze categorie met vreugde voortzetten.

Gisteren - ik denk dat het gisteren was, en als het niet gisteren was dan doet het er niet toe - zat ik in de trein. De mevrouw tegenover mij reinigde haar gebit met de stylus van haar mobiele telefoon en de meneer naast mij attendeerde mij erop dat ik mijn cola niet moest openen nadat de halve inhoud van mijn tas op de grond viel, omdat ik een laptop - die normaal gesproken driekwart van mijn tas vult - in de andere helft probeerde te stoppen. Na dit advies grinnikte de meneer even zenuwachtig en ik verzekerde hem ervan dat ik niet mijn cola open zou maken. De hoofdconducteur meldde dat mijn bestemming in zicht was, maar op dat moment voelde ik in mijn jaszak, en bemerkte dat de fietssleutel die daar doorgaans in vertoeft, daar nu niet in vertoefde. Driftig tastte ik beide helften van mijn vormeloze tas af, waarop de mevrouw tegenover mij - doch niet de mevrouw met het obstakel tussen haar tanden - mij vroeg of ik soms iets kwijt was. Ik beaamde dat. Samen zochten we binnen de bereikbare vierkante meter trein naar mijn fietssleutel. De tijd begon te dringen, en ik stond maar vast op. Ik had bijna de hoop opgegeven, en de mevrouw tegenover mij ook. De andere mevrouw tegenover kon elk moment van pure spanning en sensatie haar stylus doormidden bijten - dit kan ook haar gebruikelijke gezichtsuitdrukking zijn geweest.

CLIFFHANGER / OPEN EINDE

Genant momentje afl 1

Genante momenten zijn er om gedeeld te worden. Geniet er van! (Dan zijn ze nog ergens goed voor...)

Gisteren kwam ik er midden tussen mijn klasgenoten ineens achter dat mijn vest binnenstebuiten zat. Met mijn hand op uitstekende labeltje gromde ik tegen de studenten die om me heen zaten dat ik 'even naar de wc moest'. Zo rustig mogelijk doe ik de deur van het toilet open, wandel naar binnen. Ik ga het hokje in, draai met een rood gezicht het vest om (zou niemand het hebben gezien?)
Pff.. Snel weer naar buiten. Hokje uit. Nu pas kijk ik eigenlijk goed om me heen. Het ziet er anders uit als normaal. Zouden ze verbouwd hebben hierboven? En sinds wanneer hangen de wc's zo hoog aan de muur. Slik. Ik ben op het mannentoilet.
Zucht.
Blijven ademen, gewoon onopvallend het toilet verlaten. Ik loop op m'n tenen richting de deur en kijk door het kiertje. Alle medestudenten staren naar computerschermen. Dit gaat me lukken. Niemand gaat hier iets van merken. Ik glimlach al trots, stap de deur uit en.. struikel over de drempel.

:)

TBS

Een nieuwe aflevering van vergezochte complotten.

Gilbert Gloria is gastschrijver van onheus en in het dagelijks leven administratief medewerker van een paperclipfabriek. In zijn vrije tijd is hij echter een beroepsdetective die al diverse belangrijke zaken heeft opgelost. Op dit blog houdt hij ons af en toe op de hoogte van diverse complotten die hij in onze maatschappij boven water heeft getakeld.

In deze aflevering: 'Het TBS-complot'

Goed. Bekijk allereerst het putdeksel dat hieronder staat weergegeven nauwkeurig:

...

Ik heb al vaker gestaard naar de putdeksels die zich door heel Nederland in het straatbeeld hebben genesteld. Soms lijkt het bijna alsof ze mij aanstaren. Het gebeurt vaak op momenten dat de verveling toeslaat. Bijvoorbeeld als ik de trein heb gemist en ik troosteloos op een ijzeren stationbankje bedenk dat de tijd wel lijkt stil te staan. Maandag was er zo'n moment.

Ik zat daar zo wat te staren, (Aan de overkant, op spoor twee, zat een jongen met peenoranje haren en een fors postuur een spelletje te spelen op zijn mobiel. Zijn gezichtsuitdrukkingen waren zeker het bestuderen waard.) toen ik plotseling voelde dat mijn ogen naar mijn voeten werden getrokken zonder dat ik precies wist waarom. Eerst bekeek ik mijn voeten of liever gezegd mijn schoenen. Ze zagen er behoorlijk normaal uit. De lakschoenen die ik vandaag droeg, waren dof geworden, maar er kwam geen vreemde geur van af en zelfs mijn veters waren gelust. Daarna bekeek ik echter de ondergrond waarop mijn paar schoenen stond. Ik slikte. Zonder er bewust van te zijn had ik mijn voeten te rusten gezet op een, je raad het al, putdeksel.

Nu moet ik toegeven dat ik in het bezit ben van een behoorlijke fantasie, maar is het niet meer dan logisch dat ik bij TBS niet denk aan 'Technisch Bureau voor gietijzeren producten Soest' of 'Tussentijds Blubber Station', maar aan criminele activiteiten, menselijke waanzin, extra journaals, TBS-klinieken en kille rechtbankzalen?
Nu wil ik met u een vermoeden delen dat al lang in mij rond stuitert en ik wil u vragen om niet meteen te lachen, maar eerst even serieus na te denken over de mogelijkheid.
Het strenger straffen is een hit in de verkiezingsprogramma's. Dat moet u met mij eens zijn. Misschien schiet ik door, maar is het  niet mogelijk dat de overheid heeft besloten dat bij gebrek aan opslagruimte en in de trend van het 'strenger straffen' de TBS'ers maar onder te brengen onder de grond? 

Ik zie het voor me. Tientallen mensen gevangen in een enorm stelsel van buizen. Het enige contact met de buitenwereld: het putdeksel. De enorme stank, de eenzaamheid, de drang naar buiten en het akelige schemerdonker.

Plotseling kon ik mezelf niet meer bedwingen. Ik haalde diep adem, hield figuurlijk mijn hart vast, bukte voorover en klopte driemaal op het deksel. Het was even stil. Het waren de stilste en tegelijkertijd meest spannende seconden van mijn leven. Toen gebeurde het ongelofelijke. Heel zachtjes, maar duidelijk hoorbaar, werd er aan de andere kant van het putdeksel, driemaal teruggeklopt. Ik kon niet voorkomen dat een paniekerige zucht uit mijn mond ontstnapte. De 'peenoranje' jongen keek op van zijn spelletje richting mijn onthutste gezicht.

'Alles goed?'

Ik knikte aarzelend, slikte nogmaals en begon te rennen.  

(gastschrijver) Gilbert Gloria

Barre tijden

In deze tijden, waarin het essay geduldig op zich laat wachten, men op facebook over warme en koude dingen twittert (met de nadruk op facebook, want ik heb immers geen twitter) en de NS zorgvuldig zwart maakt - het lijkt wel het Youp-haat-t-mobile-effect -, slaap ik achter mijn bureau, het einde van de dag is in zicht. De humor is uit mijn tweevingertypsysteem verdwenen, maar je moet wat als je geen zin meer hebt in zwaarwegende woorden over een langdradig onderwerp.

Ik heb nog wel een mooie anekdote voor jullie, lezerspubliek dat eigenlijk nog geen getal heeft aangenomen. (Lees: Melanie)

Laatst maakte ik mijn dagelijks gebruik van de nobele diensten van de NS, in de stiltecoupé om precies te zijn. Zoals misschien voor de hand ligt, was het daar stil. Echter met de nadruk op 'misschien' want in het huidige tijdperk zijn mensen soms gedwongen om hun driftig zoempiepende mobiele telefoon op te nemen. De meneer die ongeveer drie rijen voor mij zat, overkwam deze betreurenswaardige gebeurtenis. Iedereen begrijpt dat je op  een dergelijk moment de telefoon met getemperd enthousiasme en gedempte stem opneemt. Dit deed deze meneer ook. Maar toch waren de voorzorgsmaatregelen niet voldoende, en door de stiltecoupé klonk een luid gegniffel toen meneer zijn telefoon opnam en mompelde:
'Met Jan Klaassen...'

Welgemeende excuses voor mijn enigszins plechtige taalgebruik, ik verzeker jullie dat het afneemt zodra mijn essay is afgerond.

Conversatie

*plok*
M: We verzinnen een naam voor ons blog. We beginnen met het woord kaas en waar jij dan als eerste aan denkt.
*plok*
A: Nee geen kaas, N. haat kazen.
*plok*
M: Is hij weleens onheus bejegend door een kaas?
......
hmm
......
*ping*

*plok*
A: onheus.blogspot.com

Einde van de conversatie.