Het is altijd vermakelijk om maandagochtend in de trein de recensies in de Spits en de Metro te vergelijken. Boek A wordt in de Metro geroemd om de prachtige omschrijvingen, terwijl Spits beweerd dat het langdradig is. Anne en ik besloten dit experiment over te doen met 'Magnus'. Ik heb de recensie van Anne op het moment dat ik dit schrijf nog niet gelezen, dus.. ik ben benieuwd!
Magnus - Arjen Lubach
Op de basisschool was ik ernstig verslaafd aan lezen. Ik had zelfs twee bibliotheekpasjes om m'n eigen vraag bij te houden. Ik verslond ze werkelijk waar (de boeken dan, de pasjes waren minder smakelijk). Op de middelbare school maakte ik kennis met 'De kloof'.
Er zit echt een enorm gat tussen de kinderboeken en de Nederlandse literatuur. De meeste boeken die je verplicht moest lezen waren vanuit mijn oogpunt vaak nogal zwaarmoedig en langdradig. Ik ben daardoor toen echt een poosje m'n plezier in lezen kwijt geraakt.
Een positieve uitzondering daarop was Bastaardsuiker. De schrijver van dit boek, je voelt 'em al aankomen, was Arjen Lubach. Ik vond het zo leuk dat ik het zelfs meerdere keren heb gelezen. Het was een dromerig boek met een verhaallijn die zo knap in elkaar zat dat je elke keer weer verrast werd. Daarbij was het ook nog ontzettend grappig. Ik schoot om de zoveel bladzijdes weer hardop in de lach.
Ik vertelde dit ook aan mijn leraar Nederlands en hij besloot onmiddellijk ook te gaan lezen. Ik was er zelfs een tikje trots om dat ik zo'n goed boek had gevonden, maar toen ik de volgende les binnen kwam schudde hij zijn hoofd:
'Vond je het echt zo goed? Ik vond het niet echt wat. Het was helemaal niet zo literair.'
Zucht.
Het beginpunt van dit boek, Magnus, vind ik zelf brilliant.
'Wanneer Merlijn Kaiser hoort dat er in een zweeds pretpark vreemde uitgaven worden gedaan met zijn creditcard, besluit hij zijn koffer te pakken en amateurdetective te gaan spelen.'
Ik zag later in een interview dat een vriend van de Lubach op een keer echt werd opgebeld door de creditmaatschappij met deze mededeling. (Hij blokkeerde, iets logischer, gewoon zijn 'card').
Het plot zat goed in elkaar. Erg knap bedacht hoe de personages in het verhaal met elkaar zijn verbonden en ook hoe op het oog kleine details ineens verderop ineens weer een belangrijke rol spelen of terugkomen. Af en toe filosofeert het een beetje de ongeloofwaardige kant op, maar er zaten gewoon echt momenten in dat je helemaal verrast zat te zijn. Een groot pluspunt!
Ik heb trouwens het idee dat de hoofdpersoon van de boeken van Lubach elke keer een beetje dezelfde persoon is. Volgensmij is hij het eigenlijk zelf.
In dit boek is het weer een schrijver die inspiratie nodig heeft en hij heeft ook net als de 'echte schrijver' wijsbegeerte gestudeerd. Merlijn volgt tijdens het verhaal in Zweden een cusus Zweeds en jawel Lubach heeft Zweeds gestudeerd. Ik denk dat hij ook wel veel in Zweden moet zijn geweest, want hij weet details die hij geloof ik niet kan hebben verzonnen. Dat is dan weer wel goed voor de geloofwaardigheid.
Magnus is net als Bastaardsuiker ook weer een dromerig boek. Ik heb Arjen even gegoogled en 'tadaa!' hij heeft wijsbegeerte gestudeerd. Hij filosofeert zich inderdaad een beetje het boek door, waardoor je af en toe denkt:
'Goh..' of 'Tjonge' of 'Hé, zo had ik er nog niet tegenaan gekeken'.
Een tegenvaller van dit boek was dat ik er niet om moest lachen. Ik heb nu ik er zo over nadenk zelfs niet om geglimlacht. Ik heb wel gezucht... Het was nogal zwaarmoedig zeg maar...
Als bastaardsuiker een rozijntje was, is Magnus een banaan. (Ik heb gisteren in het pannenkoekenrestaurant geleerd dat bananen erg zwaar op de maag liggen, dus vandaar.)
Het is kortom een dromerig boek met een goed plot, maar ik mis de humor en de luchtigheid.. Eigenlijk lijkt dit boek daardoor gewoon verdacht veel op de andere Nederlands literaire boeken op de boekenplank op het Johannes Fontanus College. Misschien is dit voor de schrijver wel een enorm compliment, maar hoewel het boek erg goed in elkaar zat, heb ik persoonlijk toch liever iets waar je behalve erg wijs en diepzinnig, ook een een klein beetje vrolijk van wordt.
Om daad bij woord te stellen zal ik deze recensie heel vrolijk afsluiten.
*tromgeroffel*
Hahaha! (dus.)
Melanie.
Einde.
