In de trein

Slechts om het spits af te bijten, Melanie zal deze categorie met vreugde voortzetten.

Gisteren - ik denk dat het gisteren was, en als het niet gisteren was dan doet het er niet toe - zat ik in de trein. De mevrouw tegenover mij reinigde haar gebit met de stylus van haar mobiele telefoon en de meneer naast mij attendeerde mij erop dat ik mijn cola niet moest openen nadat de halve inhoud van mijn tas op de grond viel, omdat ik een laptop - die normaal gesproken driekwart van mijn tas vult - in de andere helft probeerde te stoppen. Na dit advies grinnikte de meneer even zenuwachtig en ik verzekerde hem ervan dat ik niet mijn cola open zou maken. De hoofdconducteur meldde dat mijn bestemming in zicht was, maar op dat moment voelde ik in mijn jaszak, en bemerkte dat de fietssleutel die daar doorgaans in vertoeft, daar nu niet in vertoefde. Driftig tastte ik beide helften van mijn vormeloze tas af, waarop de mevrouw tegenover mij - doch niet de mevrouw met het obstakel tussen haar tanden - mij vroeg of ik soms iets kwijt was. Ik beaamde dat. Samen zochten we binnen de bereikbare vierkante meter trein naar mijn fietssleutel. De tijd begon te dringen, en ik stond maar vast op. Ik had bijna de hoop opgegeven, en de mevrouw tegenover mij ook. De andere mevrouw tegenover kon elk moment van pure spanning en sensatie haar stylus doormidden bijten - dit kan ook haar gebruikelijke gezichtsuitdrukking zijn geweest.

CLIFFHANGER / OPEN EINDE