Waarom ik niets schrijf

Ik weet het niet. Ik kan überhaupt niets meer schrijven waar ik achteraf tevreden over ben. Zelfs deze zin blijft hier alleen maar staan omdat ik mezelf er tien seconden van heb zitten weerhouden de deleteknop aan te raken. Het frustreert me dat zelfs het schrijven van gedichten – de enige schrijfactiviteit waar ik min of meer in slaagde – niet meer lukt. Het schrijven van boeken heb ik een paar jaar geleden opgegeven toen het zoveelste verhaal na drie bladzijden totaal oninteressant begon te worden. Het schrijven en bijhouden van een weblog heb ik langer volgehouden, maar ook gestaakt toen ik merkte dat ik in herhaling viel. Het belangrijkste ingrediënt van deze korte verhaaltjes was humor, maar niets van wat ik schrijf kan nog als grappig worden opgevat. Ik kan er in elk geval zelf niet meer om lachen, dus zit ik achter mijn worddocument om te komen van zelfmedelijden. De term ‘writersblock’ – vaak toegepast zodra een willekeurige auteur ontdekt dat hij of zij even niks kan bedenken – mag officieel alleen gebruikt worden als het gaat om een ‘flinke tijdsspanne van niet kunnen schrijven’ aldus de zéér betrouwbare bron Wikipedia. Ik neem de vrijheid mezelf te diagnosticeren aan de hand van een Wikipediapagina en kom tot de conclusie dat ik echt een writersblock heb. Toch goed om te weten.

Omdat ik toch wel graag wil weten waarom ik lijdt aan deze ‘aandoening’ heb ik de Engelstalige Wikipediapagina geraadpleegd. Mijn vermoeden – dat deze pagina mij zou gaan vertellen hoe je aan een dergelijk block komt – werd bevestigd. Een writersblock, aldus deze pagina, kan verschillende oorzaken hebben. Een aantal oorzaken omvatten ‘creatieve problemen die te maken hebben met het werk van een auteur.’ (?!) De schrijver is door z’n inspiratie heen, heeft het idee dat hij iets moet doen dat nog nooit iemand heeft gedaan, zit op het verkeerde spoor, of wil iets doen dat buiten zijn of haar mogelijkheden ligt. Maar er zijn ook nog psychische afwijkingen mogelijk, depressies, stress, et cetera.

Geheel in stijl met dit stukje tekst, ga ik nog even door met het diagnosticeren van mezelf. Ik denk dat ik in de eerste categorie oorzaken val. Ik wil iets wat ik niet kan, ik ben ontevreden over mijn werk en wil baanbrekende teksten schrijven. Daarbij komt nog dat ik mijn hoogtepunt reeds heb bereikt. Ik heb anderhalf jaar geleden een gedicht geschreven waar ik nog steeds min of meer tevreden over ben. En dat is een record. Daarbij moet wel worden vermeld dat ik het vijf keer moet herlezen en vervolgens een kwartier moet nadenken voor ik me precies herinner wat ik ermee bedoel. En er zijn dingen die ik alsnog weer zou willen wijzigen… Maar ach, dit is het, en zo blijft het. Ik vind het sfeertje is wel leuk.

  

Sop

De tegels die sneller langsfietsen
door de nauwe straat, die afbuigt
als ik omkijk, – naar de paars bewolkte
lucht van zeep op de stoep en terpentine –

met de decadentie van een radiostation
dat elke plaat inslikt en omkaderd
uitspuugt in het komen en gaan van
treinen en hun huiverende passagiers.

De nauwe straat buigt af en aan
de winkelruiten – waarachter ingeblikte
filosofen vanuit de schappen staren –
kleeft de weerspiegeling van onverlaten

die met klapperend geweten liepen
zoals ik door sop dat slikt en deinst
over Sodom stroomt – dit maal verdrinkt
de stad waarin de aarde woont.

Einde van deze... weblog...